Letterloof

September 2016

Net kom ik van het veld teruggefietst, in mijn tassen weinig nieuw loof, veel komkommers en courgettes, verder was er niet veel keuze vandaag. Dat heeft alles te maken met de aanhoudende regen begin van de zomer, niets gedijt daarin, alles verzuipt of de slakken eten het op. Ik kan doorrijden naar de supermarkt om mijn koelkast verder te vullen maar ik kies ervoor om met het weinige dat ik heb, iets te gaan doen. De inspiratie komt tijdens het fietsen al in me op, komkommersoep, koud of warm, gegrilde of gevulde courgettes, stoofschoteltje met courgette en een restje linzen van gisteren. Joepie, ik fiets gewoon naar huis en begin er aan!

Al fietsend herinner ik me ook een flard van het gesprek gisteravond, roerend in zijn warme drankje fluisterde hij me toe dat hij soms nog twijfelde of hij indertijd wel de goede keuze had gemaakt door niet voor haar te kiezen, ze had rond zijn benen gekronkeld, hem verleid om te blijven, een droom van een vrouw en toch niet. Nu heeft hij een kind en een andere droomvrouw en is blij met wat er is.

Daar op mijn fiets besef ik dat ik eigenlijk in mijn eigen leven nog niet zo bijster veel keuzes heb gemaakt. Ik ben chemie gaan studeren omdat ik niet slecht was in wetenschappen, ik ben naar Gent verhuisd omdat een goede vriendin daar al woonde, ik heb mijn huis gekozen omdat het zo makkelijk naar me toe was gekomen, net alsof het huis mij gekozen had en niet omgekeerd, hetzelfde voor de man waar ik mijn leven mee deel eigenlijk, zijn vastberadenheid deed een groot stuk van het werk, ik had geen keuze. 🙂

Meestal wieg ik een beetje mee in de zee van mogelijkheden maar echt straffe keuzes, niet echt.

Ja, ik heb ervoor gekozen om geen kinderen te hebben maar zo moeilijk was dat eigenlijk ook niet, het gevoel was er niet, ik heb gewoon nooit last gehad van opspelende hormonen of urgente neigingen om kinderen op deze wereld los te laten.

Een vriend van mij wordt helemaal panisch als je hem de theedoos voorzet, een diepe denkfrons omdat hij moet kiezen tussen rozebottel, munt, kamille of rooibos met vanillesmaak. Je zou denken dat zo’n mensen ook twijfelen over veel andere dingen en keuzes, maar neen hoor, meneer Twijfel heeft zonder dralen een eigen bedrijfje opgericht waar de keuzes die je elke dag moet maken niet van de lucht zijn maar dat lukt hem wonderwel!

Je kan ook uren kiezen voor de juiste badkamerkraan, of die juiste tegel voor tegen de muur, of het ganse net afspeuren naar dat bedrijf dat tuinhuisjes maakt op de manier zoals ze dat in het walhalla van de tuinhuizen doen…en dan op een dag botsen op de perfecte tegel, de juiste kraan, het ideale tuinhuis, gewoon bij een bedrijfje in de buurt. Dat is me intussen al meerdere keren voorgekomen dus sinds kort google ik gewoon op het artikel gevolgd door de stad waar ik woon en meestal vind ik in no-time de juiste match. Toen mijn verwarmingsketel onlangs haperde vond ik zo iemand die hem kon repareren, gewoon bij mij om de hoek.

Voor het slapengaan klap ik meestal nog even een boek open. Toen ik dat gisteren deed las ik ‘Basically you are totally free to choose, but once you choose, your very choice brings a limitation. If you want to remain totally free, then don’t choose’. Exact dat stond er gedrukt in een mooi kadertje in een boek dat ik achteloos gekocht had voor 2,5 euro in Brussel waar ik even wat tijd te doden had tijdens de lunchpauze. Niks te kiezen dus!

Nochtans, de keuzestress die veel mensen ervaren ken ik zeker ook. Een lege dag voor jou en wat ga je ermee doen, wat schrijven of naar buiten want het is net zo lekker weer of toch maar even dat snelklaarjurkje naaien ? Alles willen doen en dan in de knoop geraken ? De enige oplossing die ik daarvoor heb is gewoon met iets te beginnen en daar je volle aandacht aan te geven. Hier en nu eens lekker twee uur uittrekken om wat te schrijven, de computer aanzetten en beginnen, meestal geraak je dan toch lekker bezig en vliegt de tijd weer.

De keuzes die je maakt in je leven, de belangrijke bedoel ik dan, die zitten bij mij op een ander niveau dan het practische, die gaan meer over de keuze om positief te blijven, ook als het tegenzit, om in beweging te komen, net als ik daar totaal geen zin in heb, om te blijven dingen doen die ik nog nooit heb gedaan of om ervoor te kiezen om je hoofd niet langer dan drie dagen te laten hangen als je van het leven citroenen in je schoot geworpen krijgt. Er was een tijd in mijn leven dat ik een lijstje had met tien dingen die ik altijd leuk vind zoals een boek lezen, een hete douche nemen, een uurtje met mijn handen in de aarde zitten, dansen in de keuken op Bowie,… Het lijstje heeft me door een bijzonder woelige tijd heen geholpen en het helpt me eigenlijk nog altijd als ik het even niet meer weet. Het lijstje hangt hier niet meer maar het is met de jaren veel langer geworden in mijn hoofd, iets waar ik kan op terugvallen als het even niet zo meezit en ik nood heb om even met de voetjes op de grond te komen door iets te gaan doen.

Voila, en zo ben ik dan ook met deze blog begonnen. De kop is eraf. Ik wens jullie veel leesplezier en voor mezelf, nog veel schrijfgenot!

sofie@letterloof.be

Wil je graag op deze tekst reageren, mail me gerust!